حملهٔ زنجیرهٔ تأمین npm: تیم شما چطور از آن در امان بماند؟

کرم ChainDrop به بیش از ۴۰۰ بستهٔ npm رسید و در نوامبر بسته‌های رهاشده ربوده شدند. چرا دفاع‌های آشنا کافی نیست و کدام تنظیمات را همین هفته روشن کنید؟

انتشار ۸ دقیقه مطالعه

روز ۳ نوامبر ۲۰۲۶، مهاجمان ۱۲ نسخهٔ تازه از ۱۰ بستهٔ npm را منتشر کردند که کنترلشان را به دست گرفته بودند. بعضی از این بسته‌ها سال‌ها هیچ به‌روزرسانی‌ای نداشتند. به گزارش Sonatype، کد تازه حتی به اسکریپت نصب هم نیاز نداشت: همین که برنامه بسته را بارگذاری می‌کرد اجرا می‌شد، آخرین تراکنش یک کیف پول اتریوم را می‌خواند، نشانی یک سرور را از آن بیرون می‌کشید و مرحلهٔ بعدی بدافزار را از همان‌جا دریافت می‌کرد.

سه ماه پیش از آن، مایکروسافت حملهٔ ChainDrop را تشریح کرد؛ کرمی که خودش را تکثیر می‌کرد و به بیش از ۴۰۰ بسته از ناشرهای مختلف و بی‌ارتباط رسید، از جمله بسته‌های پرکاربردی مثل keyv، flat-cache و cache-manager.

اگر تیم شما چیزی با جاوااسکریپت یا تایپ‌اسکریپت می‌سازد، از یک وب‌سایت تا یک ابزار داخلی، هدف این حمله‌ها دقیقاً سیستم‌های توسعه و CI شماست. در این راهنما می‌بینیم این حمله‌ها چطور کار می‌کنند، چرا بعضی دفاع‌های آشنا دیگر کافی نیستند و کدام تنظیمات ارزش دارد همین هفته روشن شود.

دو حمله، دو روش

ChainDrop: کرمی که خودش را منتشر می‌کند

تحلیل مایکروسافت گونه‌ای از خانوادهٔ بدافزار «Mini Shai-Hulud» را توصیف می‌کند. شواهد نشان می‌دهد قدم اول، سرقت اطلاعات ورود نگه‌دارندگان بسته‌ها بوده است. بعد از آن، کرم خودش پخش شد:

  • نسخهٔ آلوده از طریق قلاب preinstall در npm یک بارگذار (setup.mjs) را اجرا می‌کند که بار اصلیِ به‌شدت مبهم‌سازی‌شده را راه می‌اندازد.

  • این بدافزار اطلاعات ورود npm، گیت‌هاب، AWS، کوبرنتیز و HashiCorp Vault را از سیستم جمع می‌کند. روی لپ‌تاپ توسعه‌دهنده جدا می‌شود و در پس‌زمینه می‌ماند؛ روی ماشین‌های CI متصل باقی می‌ماند.

  • با یک توکن npm دزدیده‌شده، آخرین نسخهٔ همهٔ بسته‌هایی را که آن ناشر اجازهٔ انتشارشان را دارد دانلود می‌کند، خودش را به آن‌ها اضافه می‌کند، شمارهٔ وصله را یکی بالا می‌برد و دوباره منتشر می‌کند. یعنی یک توکن دزدیده‌شده به یک نسخهٔ آلوده از همهٔ بسته‌های آن ناشر تبدیل می‌شود.

  • با اطلاعات ورود گیت‌هاب، برای ماندگاری فایل‌هایی به شاخه‌های مخزن اضافه می‌کند؛ از جمله .vscode/tasks.json و .claude/settings.json. این‌ها فایل‌های پیکربندی‌ای هستند که ویرایشگرها و دستیارهای کدنویسی هوش مصنوعی خودکار می‌خوانند.

PolinRider: بدون اسکریپت نصب

کارزار نوامبر راه دیگری رفت. Sonatype می‌گوید بارگذار «هنگام بارگذاری کد» اجرا می‌شود، پس مسدود کردن اسکریپت‌های نصب جلویش را نمی‌گیرد. نشانی سرورش از یک تراکنش بلاک‌چین می‌آید؛ یعنی گرداننده می‌تواند بدون انتشار نسخهٔ تازه‌ای از بسته، سرورش را عوض کند. Sonatype این کارزار را به گروه لازاروسِ وابسته به دولت کرهٔ شمالی نسبت می‌دهد.

چرا توصیه‌های معمول کافی نیست

بسیاری از تیم‌ها به سه عادت تکیه می‌کنند: فایل قفل (lockfile)، غیرفعال کردن اسکریپت‌های نصب و اعتماد به بسته‌هایی که منشأ (provenance) دارند. هر سه هنوز مفیدند، اما هر کدام شکافی باقی می‌گذارند.

  • فایل قفل فقط تا وقتی از شما محافظت می‌کند که کسی آن را به‌روز نکند. یک npm update معمولی یا یک درخواست ادغام خودکار برای به‌روزرسانی وابستگی‌ها می‌تواند همان روز انتشار، نسخهٔ آلوده را وارد فایل قفل کند.

  • مسدود کردن اسکریپت‌های نصب جلوی قلاب preinstall در ChainDrop را می‌گیرد، اما در برابر PolinRider که هنگام import اجرا می‌شود کاری نمی‌کند.

  • منشأ نشان می‌دهد بسته کجا و چطور ساخته شده، نه اینکه کدش امن است. مستندات npm صریحاً می‌گوید منشأ «تضمین نمی‌کند بسته کد مخرب نداشته باشد». مایکروسافت هم می‌گوید نسخه‌هایی که کرم از یک گردش‌کار انتشارِ ربوده‌شده منتشر کرد می‌توانستند منشأ معتبر داشته باشند، چون از هویت یک گردش‌کار مشروع آمده بودند.

در هر دو کارزار، نسخهٔ آلوده جدیدترین نسخه بود. بنابراین مؤثرترین دفاع، زمان است: نسخه‌ای را در چند ساعت یا چند روز اول انتشارش نصب نکنید؛ همان بازه‌ای که بیشتر ربایش‌ها کشف و حذف می‌شوند.

پنج تنظیم برای تیم‌هایی که بسته نصب می‌کنند

۱. قبل از نصب نسخه‌های تازه صبر کنید

اولین توصیهٔ مایکروسافت برای ChainDrop، به‌روزرسانی npm CLI و استفاده از min-release-age است. با این تنظیم، npm فقط نسخه‌هایی را نصب می‌کند که دست‌کم به تعداد روزهای تعیین‌شده از انتشارشان گذشته باشد. npm تنظیمی به نام before هم دارد که نصب را به وضعیت یک تاریخ مشخص محدود می‌کند.

در pnpm این تنظیم minimumReleaseAge است و واحدش دقیقه. مقدار پیش‌فرض مستند آن ۱۴۴۰ دقیقه، یعنی یک روز است و وابستگی‌های غیرمستقیم را هم شامل می‌شود. بسته‌هایی که خودتان کنترلشان می‌کنید یا یک وصلهٔ امنیتی فوری را می‌توان با minimumReleaseAgeExclude استثنا کرد.

۲. اسکریپت‌های نصب را با نام مجاز کنید

pnpm همین حالا اسکریپت‌های ساخت وابستگی‌ها را مسدود می‌کند: طبق تنظیمات ساخت، هر بسته‌ای که در allowBuilds نیامده باشد بررسی‌نشده حساب می‌شود و با مقدار پیش‌فرض strictDepBuilds: true نصب تا تأیید کسی متوقف می‌شود. در npm، پیکربندی سیاست پروژه را با فیلد allowScripts در package.json مدیریت می‌کند. فهرست را کوتاه نگه دارید و هر بسته را فقط وقتی اضافه کنید که بدانید چرا به اسکریپت نیاز دارد.

۳. آگاهانه به‌روز کنید، دقیق نصب کنید

در CI از npm ci (یا pnpm install --frozen-lockfile) استفاده کنید که دقیقاً همان چیزی را نصب می‌کند که در فایل قفل آمده است. به‌روزرسانی وابستگی‌ها را یک تغییر جدا و بازبینی‌شده بدانید: ببینید کدام بسته‌ها جابه‌جا شده‌اند و به بسته‌ای که سال‌ها ساکت بوده و ناگهان نسخهٔ تازه دارد دقیق‌تر نگاه کنید؛ همان اتفاقی که در کارزار نوامبر افتاد.

۴. درهای جانبی را ببندید

از npm ۱۲، مقدار پیش‌فرض تنظیم‌های allow-git و allow-remote برابر none است؛ یعنی وابستگی‌ها دیگر از مخزن‌های گیت یا نشانی‌های دلخواه دریافت نمی‌شوند، مگر اینکه خودتان اجازه بدهید. اگر نسخهٔ قدیمی‌تری دارید، این دو را صریحاً تنظیم کنید یا ارتقا دهید.

۵. در CI چیز کمتری برای دزدیدن بگذارید

کرم دنبال اطلاعات ورود بود. کاری در CI که فقط آزمون اجرا می‌کند نه کلید ابری لازم دارد و نه توکن انتشار. برای نصب از توکن‌های فقط‌خواندنی استفاده کنید، به هر کار فقط رازهایی را بدهید که واقعاً لازم دارد و انتشار را در یک کار جدا نگه دارید.

هدف

npm

pnpm

تأخیر در نسخه‌های تازه

min-release-age (روز)

minimumReleaseAge (دقیقه، پیش‌فرض ۱۴۴۰)

کنترل اسکریپت‌های نصب

allowScripts در package.json

allowBuilds و strictDepBuilds (پیش‌فرض روشن)

نصب دقیق طبق فایل قفل

npm ci

pnpm install --frozen-lockfile

بستن منابع گیت و نشانی

allow-git و allow-remote (در npm ۱۲ برابر none)

—

اگر خودتان بسته منتشر می‌کنید

پخش ChainDrop به توکن‌های انتشارِ بلندمدت وابسته بود. انتشار مورد اعتماد در npm این توکن‌ها را با اطلاعات ورود کوتاه‌مدت OIDC جایگزین می‌کند که فقط به یک گردش‌کار CI مشخص داده می‌شود. این قابلیت به npm CLI نسخهٔ ۱۱٫۵٫۱ یا بالاتر و Node نسخهٔ ۲۲٫۱۴٫۰ یا بالاتر نیاز دارد و با GitHub Actions، GitLab CI/CD و CircleCI روی اجراکننده‌های ابری خودشان کار می‌کند، نه اجراکننده‌های خودمیزبان. بعد از راه‌اندازی:

  1. در تنظیمات بسته، احراز هویت دومرحله‌ای را اجباری کنید و انتشار با توکن را ممنوع کنید.

  2. کار انتشار را در یک محیط محافظت‌شده و با برچسب‌های انتشار محافظت‌شده اجرا کنید تا تغییری در یک شاخهٔ دلخواه نتواند چیزی منتشر کند.

  3. به‌طور منظم بررسی کنید چه کسی و چه چیزی اجازهٔ انتشار هر بسته را دارد.

اگر مهاجم خود گردش‌کار را در اختیار بگیرد هیچ‌کدام از این‌ها کمکی نمی‌کند؛ به همین دلیل مایکروسافت محدودهٔ توکن‌ها و محیط‌های محافظت‌شده را هم در توصیه‌هایش آورده است.

اگر نسخهٔ آلوده وارد شد

مایکروسافت و Sonatype قدم‌های مشابهی پیشنهاد می‌کنند:

  1. فایل‌های قفل، حافظه‌های نهان CI و ایمیج‌های کانتینر را برای نسخه‌های آلوده جست‌وجو کنید، آن‌ها را حذف کنید و یک نسخهٔ سالمِ شناخته‌شده را ثابت کنید.

  2. حافظهٔ نهان npm و yarn را پاک کنید تا بستهٔ آلوده دوباره از حافظهٔ نهان نصب نشود.

  3. بررسی کنید کد واقعاً اجرا شده یا نه. در PolinRider بارگذاری بسته کافی است. اگر اجرا شده، آن سیستم را آلوده بدانید.

  4. همهٔ اطلاعات ورودی را که آن سیستم به آن‌ها دسترسی داشته، از یک سیستم سالم عوض کنید: کلیدهای npm، گیت‌هاب، سرویس ابری و کوبرنتیز.

  5. مخزن‌هایتان را برای شاخه‌ها یا فایل‌هایی که خودتان نساخته‌اید بگردید، به‌خصوص در پوشه‌های پیکربندی ویرایشگر و دستیار.

فهرست کوتاه برای یک تیم کوچک

  • در همهٔ پروژه‌ها و در CI یک تأخیر برای سن انتشار تعیین کنید.

  • فهرست مجاز اسکریپت‌های نصب را کوتاه و بازبینی‌شده نگه دارید.

  • در CI از npm ci استفاده کنید و به‌روزرسانی وابستگی‌ها را مثل کد بازبینی کنید.

  • به npm ۱۲ ارتقا دهید یا allow-git و allow-remote را خودتان تنظیم کنید.

  • انتشار بسته‌ها را به انتشار مورد اعتماد منتقل کنید و توکن‌ها را ممنوع کنید.

  • برنامهٔ واکنش به حادثه را بنویسید: چه کسی کدام کلیدها را و به چه ترتیبی عوض می‌کند.

هیچ‌کدام از این موارد سخت نیست. مشکل معمول این است که صاحب ندارند و برای همین هیچ‌وقت انجام نمی‌شوند. اگر تیمتان کارهایش را در هم‌رشد برنامه‌ریزی می‌کند، این فهرست را در یک پایگاه دادهٔ وظایف با مسئول و موعد مشخص بگذارید و بازبینی توکن‌ها را یک وظیفهٔ تکرارشونده کنید. این‌طوری «باید این کار را بکنیم» به کاری تبدیل می‌شود که روی بُرد یک نفر دیده می‌شود.

منابع